Het is een van de meest voorkomende dingen die we tegenkomen bij tech-founders: er is geen testament. Geen samenlevingsovereenkomst. Geen regeling voor als er iets gebeurt. Niks.
Niet omdat ze er niet aan denken. Maar omdat het nooit urgent voelt. Je bent jong, je bent gezond, je hebt wel wat anders aan je hoofd.
Tot het misgaat.
Stel: je hebt een tech-bedrijf met tien medewerkers. Je bent niet getrouwd maar woont samen. Je hebt twee kinderen. Je overlijdt.
Zonder testament en zonder samenlevingsovereenkomst gaat de nalatenschap naar je familie, niet naar je partner. Je partner heeft geen recht op het bedrijf. Je ouders of broers en zussen worden mede-eigenaar van een onderneming waar ze niets mee kunnen. Er moeten opeens beslissingen genomen worden door mensen die emotioneel gebroken zijn en niks van het bedrijf weten.
De medewerkers? Die staan stil. De klanten? Die lopen weg. Het bedrijf? Dat overleeft het misschien niet.
Bij een werknemer is het al vervelend als er niks geregeld is. Bij een ondernemer is het een groter probleem. Want er hangt niet alleen een gezin aan, maar ook een bedrijf met werknemers, klanten en lopende verplichtingen.
En dan is er nog de BV-structuur. Wie mag er tekenen namens de holding? Wie beheert de rekeningen? Wie neemt beslissingen over het personeel? Als dat nergens vastgelegd is, ontstaat er een vacuüm.
Sinds kort kun je ook een levenstestament laten opstellen. Daarin leg je vast wat er moet gebeuren als je niet overlijdt maar wilsonbekwaam raakt. Een hersenbloeding, een ongeluk, een coma. Iemand moet dan namens jou kunnen handelen. Als dat niet geregeld is, staat alles stil.
Een testament. Een samenlevingsovereenkomst of huwelijksvoorwaarden. Een levenstestament. Een regeling in je aandeelhoudersovereenkomst over wat er gebeurt bij overlijden of wilsonbekwaamheid. En een gesprek met je partner over wie het bedrijf overneemt als jij er niet meer bent.
Het kost een middag bij de notaris en een paar duizend euro. Het bespaart je gezin en je bedrijf maanden ellende.
En toch doet bijna niemand het. Zelfs advocaten niet. Je zou zeggen dat die beter zouden weten.
De vraag is niet of je je het kunt veroorloven. De vraag is of je het je kunt veroorloven om het niet te doen.
